Thursday, August 31, 2006
Tuesday, August 29, 2006
Graz
Graz in Steiermark -het Zuid-Oosten van Oostenrijk- is de Heimat van mijn opa zaliger. De geboorteplaats ook van mijn moeder.
We zijn hier samen met een deel van mijn familie. Mijn grootmoeder, ouders, broer, neef, tante en aanverwanten. Allen logeren we in hotel Meyers in Strassgang, een gehucht aan de rand van de stad.
Dit hotel was vroeger de woning van mijn grootouders...
Mijn grootvader was als Oostenrijker in Belgie gelegerd. Daar ontmoette hij zijn Irene, mijn grootmoeder. In '44 trok ze naar Graz waar ze in het huwelijksbootje stapten. Na een kleine tien jaar gingen ze naar Belgie in Oostende wonen...
Mijn tijd is op, tot later xxx
We zijn hier samen met een deel van mijn familie. Mijn grootmoeder, ouders, broer, neef, tante en aanverwanten. Allen logeren we in hotel Meyers in Strassgang, een gehucht aan de rand van de stad.
Dit hotel was vroeger de woning van mijn grootouders...
Mijn grootvader was als Oostenrijker in Belgie gelegerd. Daar ontmoette hij zijn Irene, mijn grootmoeder. In '44 trok ze naar Graz waar ze in het huwelijksbootje stapten. Na een kleine tien jaar gingen ze naar Belgie in Oostende wonen...
Mijn tijd is op, tot later xxx
Friday, August 25, 2006
Ljubljana
Een nieuwe streek, een nieuwe sfeer. Maar zeker niet slechter, wel anders. Al vier dagen zijn we welkom bij Samo en Mirjana (zeg maar Mircha) in hun huisje gelegen in het dorpje Sencur, 20 km boven Ljubljana.
Geladen met een hele boel nieuwe eraringen, vertrekken we morgen naar Oostenrijk. We verblijven in Graz tot en met woensdag.
Twee dagen hebben we nodig gehad om Ljubljana op ons dooie gemak te verkennen. Flanneren door de straten, eten op een rustiek binnenkoertje, zoeken naar souveniertjes, en vooral, de nooit te vergeten "guided tour". 2 uur lang wandelen door de stad met een gids die extreem rap ratelde over de historiek die achter de stenen en rivieren schuilging. Met een tsjoeketsjoeke treintje - in de tour inbegrepen- reden we aan 15 per uur naar een oud kasteel gelegen op een berg. Inderdaad, twas een wilde ;-) dag. Maar toch wel interessant, voor zover ik hem kon volgen.
s´Avonds zijn we met ons vieren naar het kraakpand in Kranj getrokken. Omringd door punks werden mijn trilharen aangetast door gigaluid gebrul in de micro. Hoewel ik nog steeds niet de schoonheid in de harde punkmuziek heb ontdekt, kan ik het wel verdragen. t Was vooral leuk om daar te zijn en om te genieten van de 40jarige Samo die vollop staat de "dansen" in het midden van het zwembad. Het uiteindelijke doel waarom we daar waren, om Total Chaos te zien, hebben we niet bereikt. De groep zou pas laat optreden en aangezien "de vrouwen" moe waren en Mircha en Samo ook moesten werken zijn we zo laat niet gebleven. Maar geloof me, de nachtrust was van harte welkom.
De dag erna, gisteren dus, hebben we ook nog doorgebracht in Lubljana. Voor 5 euro een lekkere menu, voor elkaar een verjaardagscadeau gekocht, bij elkaar gelegen in de zon onder een standbeeld, en nog zo van die lekkerluie dingen. Rond de avond hebben we, samen met Mircha en Samo, het Stadsmuseum bezocht, waar er oa de tentoonstelling 'Objects of Broken Relationships' plaatsvond. Een van de mooiste tentoonstellingen die ik al heb gezien, hoewel ze sober en klein was. Een kamer vol met objecten met ernaast een tekstje geschreven door de eigenaar. Allemaal verschillende objecten, allemaal verschillende verhalen en gebroken harten. Triest en soms ongeloofelijk grappig.
Een heerlijke dag, en als kriek op de taart hebben we Samo en Mircha nog getrakteerd op pizza. Een jammie-avondmaal dat natuurlijk gepaard ging met zeer uitbundig vertelde verhalen van Samo. En dan vinden ze mij een spast!
Vandaag hebben we al een korte wandeling gemaakt in Kranj en straks gaan we nog het Bled-meer gaan bezichtigen.
zoveel uur later:
Alvorens naar het Bled- meer te gaan hebben we Samo en Mircha nog leren jongleren met sokken. Ze zijn er zot van! Ik ben erg blij dat we hen iets kunnen teruggeven voor hun warme ontvangst en vriendschap.
Het Bled-meer was mooi, maar de omgeving wordt verpest door de hotels die er vlak naast werden gebouwd. Na een drankje op een terras met uitzicht op het meer en een vreselijke muzikant die op een elektrische piano tokkelde, hadden we het wel gezien daar.
En nu zit ik hier, de laatste avond, aan het zwoegen om jullie zo duidelijk mogelijk te maken hoe "wijs" het hier wel niet was.
Maar ik ga niet teveel moeite meer doen en gewoon op publich klikken, want ze zitten hier te wachten op me om de avond op een typisch Sloveense manier af te sluiten. Niet te missen dus.
Ciao,
Tine
Geladen met een hele boel nieuwe eraringen, vertrekken we morgen naar Oostenrijk. We verblijven in Graz tot en met woensdag.
Twee dagen hebben we nodig gehad om Ljubljana op ons dooie gemak te verkennen. Flanneren door de straten, eten op een rustiek binnenkoertje, zoeken naar souveniertjes, en vooral, de nooit te vergeten "guided tour". 2 uur lang wandelen door de stad met een gids die extreem rap ratelde over de historiek die achter de stenen en rivieren schuilging. Met een tsjoeketsjoeke treintje - in de tour inbegrepen- reden we aan 15 per uur naar een oud kasteel gelegen op een berg. Inderdaad, twas een wilde ;-) dag. Maar toch wel interessant, voor zover ik hem kon volgen.
s´Avonds zijn we met ons vieren naar het kraakpand in Kranj getrokken. Omringd door punks werden mijn trilharen aangetast door gigaluid gebrul in de micro. Hoewel ik nog steeds niet de schoonheid in de harde punkmuziek heb ontdekt, kan ik het wel verdragen. t Was vooral leuk om daar te zijn en om te genieten van de 40jarige Samo die vollop staat de "dansen" in het midden van het zwembad. Het uiteindelijke doel waarom we daar waren, om Total Chaos te zien, hebben we niet bereikt. De groep zou pas laat optreden en aangezien "de vrouwen" moe waren en Mircha en Samo ook moesten werken zijn we zo laat niet gebleven. Maar geloof me, de nachtrust was van harte welkom.
De dag erna, gisteren dus, hebben we ook nog doorgebracht in Lubljana. Voor 5 euro een lekkere menu, voor elkaar een verjaardagscadeau gekocht, bij elkaar gelegen in de zon onder een standbeeld, en nog zo van die lekkerluie dingen. Rond de avond hebben we, samen met Mircha en Samo, het Stadsmuseum bezocht, waar er oa de tentoonstelling 'Objects of Broken Relationships' plaatsvond. Een van de mooiste tentoonstellingen die ik al heb gezien, hoewel ze sober en klein was. Een kamer vol met objecten met ernaast een tekstje geschreven door de eigenaar. Allemaal verschillende objecten, allemaal verschillende verhalen en gebroken harten. Triest en soms ongeloofelijk grappig.
Een heerlijke dag, en als kriek op de taart hebben we Samo en Mircha nog getrakteerd op pizza. Een jammie-avondmaal dat natuurlijk gepaard ging met zeer uitbundig vertelde verhalen van Samo. En dan vinden ze mij een spast!
Vandaag hebben we al een korte wandeling gemaakt in Kranj en straks gaan we nog het Bled-meer gaan bezichtigen.
zoveel uur later:
Alvorens naar het Bled- meer te gaan hebben we Samo en Mircha nog leren jongleren met sokken. Ze zijn er zot van! Ik ben erg blij dat we hen iets kunnen teruggeven voor hun warme ontvangst en vriendschap.
Het Bled-meer was mooi, maar de omgeving wordt verpest door de hotels die er vlak naast werden gebouwd. Na een drankje op een terras met uitzicht op het meer en een vreselijke muzikant die op een elektrische piano tokkelde, hadden we het wel gezien daar.
En nu zit ik hier, de laatste avond, aan het zwoegen om jullie zo duidelijk mogelijk te maken hoe "wijs" het hier wel niet was.
Maar ik ga niet teveel moeite meer doen en gewoon op publich klikken, want ze zitten hier te wachten op me om de avond op een typisch Sloveense manier af te sluiten. Niet te missen dus.
Ciao,
Tine
Tuesday, August 22, 2006
half zat, voldaan en gelukkig in Slovenië
Aangekomen in Ljubljana deze ochtend om 4u30. Fijn :-)Na enkele bussen (Kranj, Sencur) hebben we Samo en Mirjana kunnen verrassen bij het ontbijt. Samo blijkt nog altijd een even hyperkinetische verteller :-p
Om een lang verhaal kort te maken, we hebben vandaag lekker geslapen en net heel lekker gegeten -heer-lij-ke vis op de barbecue- en vertrekken nu naar Ljubljana-stad voor de theatervoorstelling. De voorstelling gaat door in een oude electriciteitsfabriek die is omgebouwd. Het speelt in het kader van een festival genaamd Young Lions. Meer over het stuk hier.
Morgen gaan we naar een punkconcert van Total Chaos in een beroemd kraakpand aka vrijplaats*. Het concert gaat door in de kuip van een oud zwembad, aldus Samo.
Wat het doorrreizen betreft.
We gaan wellicht liften naar Graz op zaterdag. Dit lijkt ons de meest efficiëte manier. We hebben de juiste informatie om te liften vanuit Ljubljana over Maribor naar Graz. Het uur van aankomst is bij deze dan ook onvoorspelbaar, maar tenzij het slecht gaat zal dat de vroege namiddag zijn.
Tjuus!
*meer over vrijplaats Metelkova hier en hier
Saturday, August 19, 2006
planning
Maandagmiddag nemen we de boot naar Zadar.
Maandagavond de bus naar Lubljana.
Dinsdagochtend komen we aan in Lubljana.
In Lubljana zijn we uitgenodigd bij onze vriend Samo. Daar verblijven we tot vrijdag.
Op dinsdagavond zijn we uitgenodigd voor een voorstelling van het Gentse Nieuwpoorttheater in Lubljana. Gelukkig konden we voor Samo en zijn gezinnetje ook nog vrijkaartjes versieren. (bedankt Karel!!!)
Wellicht hebben we hier ook tijd om wat foto'tjes te posten op de blog.
Vrijdagavond of zaterdag vertrekken we naar Graz...
Aankomst in Graz? nog onzeker! we weten de uren van de bus, maar gaan eens checken of er eventueel geen trein rijdt.
dikke zoenen!
Frank&Tine
Maandagavond de bus naar Lubljana.
Dinsdagochtend komen we aan in Lubljana.
In Lubljana zijn we uitgenodigd bij onze vriend Samo. Daar verblijven we tot vrijdag.
Op dinsdagavond zijn we uitgenodigd voor een voorstelling van het Gentse Nieuwpoorttheater in Lubljana. Gelukkig konden we voor Samo en zijn gezinnetje ook nog vrijkaartjes versieren. (bedankt Karel!!!)
Wellicht hebben we hier ook tijd om wat foto'tjes te posten op de blog.
Vrijdagavond of zaterdag vertrekken we naar Graz...
Aankomst in Graz? nog onzeker! we weten de uren van de bus, maar gaan eens checken of er eventueel geen trein rijdt.
dikke zoenen!
Frank&Tine
19-08-06
Joepie,
de toeristen zijn weg.
Eindelijk
alleen...
met de krekels, de mieren,
de vlinders en de kevers.
Eindelijk
alleen...
met de meeuwen, de duiven,
de fuut en de zwaluw.
Eindelijk
alleen...
met de cactus, de varens,
de palm en de druivelaar.
Eindelijk
alleen...
met de denappels, de olijven,
de druiven en de vijgen.
Eindelijk
alleen...
met de marktkramer, de nonnen,
de vissers en de barman.
Eindelijk
alleen...
met de vissen, de zee,
de rotsen en het wier.
Eindelijk
alleen...
met de lucht, de wolken,
de zon en het zicht.
Eindelijk
alleen...
met ons twee.
de toeristen zijn weg.
Eindelijk
alleen...
met de krekels, de mieren,
de vlinders en de kevers.
Eindelijk
alleen...
met de meeuwen, de duiven,
de fuut en de zwaluw.
Eindelijk
alleen...
met de cactus, de varens,
de palm en de druivelaar.
Eindelijk
alleen...
met de denappels, de olijven,
de druiven en de vijgen.
Eindelijk
alleen...
met de marktkramer, de nonnen,
de vissers en de barman.
Eindelijk
alleen...
met de vissen, de zee,
de rotsen en het wier.
Eindelijk
alleen...
met de lucht, de wolken,
de zon en het zicht.
Eindelijk
alleen...
met ons twee.
Wednesday, August 16, 2006
Ugljan, het olijfeiland.
Een langgerekt eiland vlak voor de kust van Noord-Dalmatie. Recht tegenover de stad Zadar. Het dorpje op Ubljan waar je met de ferry -jadrolinja- vanuit Zadar arriveert, heet Preko. Letterlijk vertaald: 'tegenover'...
Dit eiland is al zeer lang bewoond. Het was reeds door de Romeinen gekoloniseerd. En toen al werden hier vollop olijven gekweekt.
Vanop de hoogste heuvel kun je alle eilandclusters in de omgeving overzien. Honderden eilanden liggen hier. Ook zie je vanop Ugljan het vasteland nog. 's Avonds blinkt Zadar en omgeving alsof het een leeggegoten schatkist betreft. Duizenden lichtjes bezetten de einder. Overdag zie je heel goed de heuvels, rotsen, bulten en bergen achter Zadar.
Opmerkelijk is dat de rotsen op het eiland net kleine kopieen zijn van de bergen op het vasteland. De zee tussen Zadar en Ugljan lijkt zo net een binnenwater! In de ijstijd, wanneer het water zich vanuit de polen vastzette en alle water aanzoog, moet dit gewoon 1 groot landschap geweest zijn. Veel kans dat in een nabije toekomst deze eilanden verdwijnen als de polen verder smelten en het water overal aanzwelt...
Ugljan is het eiland van Kroatie met de grootste bevolkingsdichtheid. Vele 'patriciers', rijkere middenstanders uit Zadar en omgeving, hebben hier vakantiehuisjes. Maar niet dat het hier echt druk is hoor, verre van...
Een groots monument ter herinnering aan de strijd van de Partizanen staat hier nog. Dergelijke monumenten zijn zeldzaam geworden in Kroatie sinds de ommezwaai. Je weet of je weet niet dat de Partizanen onder Tito de fascisten versloegen. Met een volksleger van maar liefst 800.000 mensen.
In het zachte communisme onder Tito mochten ondernemers gerust een zaak starten. Maar meer dan 6 werknemers was uit den boze... Genoeg toch om een buitenhuisje op Ugljan te kunnen bouwen, blijkbaar.
Gisteren, 15 augustus, was het hier feest. Heerlijke Calamares en plaatselijke biertjes geproefd. En de lokale Clouseau beroerde onze oortjes.
Vandaag zijn we gaan zonnen en duiken, het ene doe je op en het andere tussen de rotsen. Het water is van een prachtige helderheid. De kleur is, zoals ik al beschreef, als gesmolten turqoise brandglas. Aangezien er ferme rotsformaties zijn onder water is er een weelderige plantengroei en dito visbestand. Tientallen soorten vissen en visjes gezien! Ook grote zeekrabben, wandelende schelpen en enkele grote rode zeesterren.
Het weer is zalig. Een 30 graden en af en toe wat wolkjes. Net goed.
We verblijven nu al 2 dagen op een kleine camping en je gelooft het nooit, maar we hebben de eigenaar nog niet gezien. De receptie was onbemand en dat is sindsdien niet veranderd! Wij hebben gewoon onze tent geinstalleerd en zien wel wat er verder gebeurt...
De camping is superrustig. Een tiental toeristen die zich van de hele wereld, ons incluis, geen bal lijken aan te trekken. Onze tent hebben we onder enkele olijfbomen geplaatst. En op weg naar de wasplek kunnen we druiven plukken die er aan grote trossen hangen. We kregen ook al het gezelschap van een klein wees-katje. Koddig... maar irritant als je vis bakt!
Morgen gaan we vroeg op pad om een Vespa te huren in een volgend dorpje. Zo gaan we twee dagen, per scooter, het eiland verkennen. We gaan op zoek naar verlaten kreekjes om te duiken en te zwemmen. Ook rijden we naar het aanpalende eiland, Pasman, dat via een brugje verbonden is met Ugljan.
Groetjes vanop Ugljan, het olijfeiland!
Tot later, folks x
Dit eiland is al zeer lang bewoond. Het was reeds door de Romeinen gekoloniseerd. En toen al werden hier vollop olijven gekweekt.
Vanop de hoogste heuvel kun je alle eilandclusters in de omgeving overzien. Honderden eilanden liggen hier. Ook zie je vanop Ugljan het vasteland nog. 's Avonds blinkt Zadar en omgeving alsof het een leeggegoten schatkist betreft. Duizenden lichtjes bezetten de einder. Overdag zie je heel goed de heuvels, rotsen, bulten en bergen achter Zadar.
Opmerkelijk is dat de rotsen op het eiland net kleine kopieen zijn van de bergen op het vasteland. De zee tussen Zadar en Ugljan lijkt zo net een binnenwater! In de ijstijd, wanneer het water zich vanuit de polen vastzette en alle water aanzoog, moet dit gewoon 1 groot landschap geweest zijn. Veel kans dat in een nabije toekomst deze eilanden verdwijnen als de polen verder smelten en het water overal aanzwelt...
Ugljan is het eiland van Kroatie met de grootste bevolkingsdichtheid. Vele 'patriciers', rijkere middenstanders uit Zadar en omgeving, hebben hier vakantiehuisjes. Maar niet dat het hier echt druk is hoor, verre van...
Een groots monument ter herinnering aan de strijd van de Partizanen staat hier nog. Dergelijke monumenten zijn zeldzaam geworden in Kroatie sinds de ommezwaai. Je weet of je weet niet dat de Partizanen onder Tito de fascisten versloegen. Met een volksleger van maar liefst 800.000 mensen.
In het zachte communisme onder Tito mochten ondernemers gerust een zaak starten. Maar meer dan 6 werknemers was uit den boze... Genoeg toch om een buitenhuisje op Ugljan te kunnen bouwen, blijkbaar.
Gisteren, 15 augustus, was het hier feest. Heerlijke Calamares en plaatselijke biertjes geproefd. En de lokale Clouseau beroerde onze oortjes.
Vandaag zijn we gaan zonnen en duiken, het ene doe je op en het andere tussen de rotsen. Het water is van een prachtige helderheid. De kleur is, zoals ik al beschreef, als gesmolten turqoise brandglas. Aangezien er ferme rotsformaties zijn onder water is er een weelderige plantengroei en dito visbestand. Tientallen soorten vissen en visjes gezien! Ook grote zeekrabben, wandelende schelpen en enkele grote rode zeesterren.
Het weer is zalig. Een 30 graden en af en toe wat wolkjes. Net goed.
We verblijven nu al 2 dagen op een kleine camping en je gelooft het nooit, maar we hebben de eigenaar nog niet gezien. De receptie was onbemand en dat is sindsdien niet veranderd! Wij hebben gewoon onze tent geinstalleerd en zien wel wat er verder gebeurt...
De camping is superrustig. Een tiental toeristen die zich van de hele wereld, ons incluis, geen bal lijken aan te trekken. Onze tent hebben we onder enkele olijfbomen geplaatst. En op weg naar de wasplek kunnen we druiven plukken die er aan grote trossen hangen. We kregen ook al het gezelschap van een klein wees-katje. Koddig... maar irritant als je vis bakt!
Morgen gaan we vroeg op pad om een Vespa te huren in een volgend dorpje. Zo gaan we twee dagen, per scooter, het eiland verkennen. We gaan op zoek naar verlaten kreekjes om te duiken en te zwemmen. Ook rijden we naar het aanpalende eiland, Pasman, dat via een brugje verbonden is met Ugljan.
Groetjes vanop Ugljan, het olijfeiland!
Tot later, folks x
Banja Luka - Zadar - Ugljan
Vandaag is de eerste dag dat ik op een rots, omringd door de zee, kan liggen en hemelsgenietend " zaaalig" kan uitblazen.
Eindelijk hebben we een plek gevonden die de moeite waard is en een camping die aan niet meer dan onze primitieve eisen voldoet.
Eindelijk kan ik bellen naar het ondergeregende Belgie en verbaasd zeggen dat het bij ons nochtans wel mooi weer is... .
Ugljan, Ugly Jan uitgesproken, is de naam van het 100% goedgekeurde eiland.
Maar terugdenkend aan de voorbije dagen mag ik wel zeggen dat we het verdiend hebben.
Maar eerst nog even naar Bosnie. Het laatste dat ik jullie geschreven had was dat we in Banja Luka verbleven en de stad nog wat gingen verkennen. Wel, van dat verkennen is uiteindelijk niet veel van gekomen. Omstreeks 21u was Frank in slaap gevallen en heb ik dan maar naar Jurasic Park 2, welliswaar vol storing als gevolg van het vreselijke onweer, gekeken. Het is dus duidelijk, tot zover geen boeiend nieuws te melden.
Maar de volgende dag begon stralend! Mooi weer en een bevredigend stevig ontbijt zorgde voor goede moed om gepakt en gezakt naar het station te trekken waar we de bus naar Kroatie ons opwachtte. Nog geen 2 minuten onderweg begon het te regenen en bliksemen en hebben we een half uur in de plassen verder getert.
Op de bus zelf heeft die regen me ook een kleine paniekaanval bezorgd. Toen de bus een smal modderig wegje vol diepe putten opreed dacht ik elk moment te kantelen en was ik me al schrap aan het zetten om voor het tegengewicht te zorgen. Wat uiteraard veel zou helpen.
Na veel ge-oe en ge-fuck zag de buschauffeur in dat we toch niet verder konden en verlieten we deze naar mijn gevoel "road to hell" achteruitrijdend.
Na meer dan 7u rijden kwamen we aan in Zadar.
Dure camping, geen warm water, veel volk, veel lawaai tijdens de nacht en natuurlijk de regen.
Ik weet het, ik heb mezelf al veel beklaagd tot nu toe. Vooral toen we ontdekten dat het eiland, Dugi Otok, waar we naartoe wilden, geen camping bleek te hebben.
Maar gedaan met zeuren, na twee dagen hebben we beslist om naar het prachtige eiland Ugljan te trekken waar we terecht konden in het Sint-Franchiscusklooster van de Heilige Jeronimus waar de sympathieke Jozef ons hartelijk zou ontvangen en ons onze tent zou laten opslaan in de tuin van het klooster, zoals de 'Trotter' het beschreef.
Volgens de plaatselijke bevolking moesten we het pad langs het strand volgen om zo aan het klooster te geraken.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij met onze trekzak langs het badende en in-het-water-spelende volk op weg naar het klooster. Veel bekijk, veel gesleur.
Aangekomen aan het vermoedelijke klooster zag alles er vrij gesloten en prive uit. Bovendien was de wegbeschrijving van het volk anders dan die van de Trotter. Na wat voor de poort te hebben staan koekeloeren besloten we terug te keren en ons met de Trotter in de hand te informeren in het toerismebureau.
Hop, terug langs het strand, voorbij het volk door de hitte.
Het toerismebureau bevestigde dat daar inderdaad een klooster was waar je kan kamperen, maar dat je dat aan de 'zusters' moet vragen. Toen we vroegen of Jozef daar dan niet woonde, kregen we een scheve blik. Zeker wanneer we voor de tweede keer onze Trotter boven haalden en de beschrijving ter sprake brachten werd het duidelijk dat we beter konden vertrekken.
Dus hop, zakken terug op de rug en voor de 3e keer de weg langs het strand op naar het klooster volgen. Als je van idioot spreekt...
Een zuster in het wit opende de deur en zei dat we niet konden blijven omwille van een spiritueel programma dat bezig was. Veel woorden wou ze er verder niet aan vuil maken en zo kregen we voor de ogen van dat hele strand het deksel op de neus.
Deze keer verplicht om terug te keren langs het strand sprak een Belgische man ons aan toen hij me volop hoorde vloeken tegen de zusters. Via hem kwamen we te weten dat er nog een camping was, deze waar we nu verblijven.
En het mag gezegd worden, we hebben het getroffen!!
Tine
Eindelijk hebben we een plek gevonden die de moeite waard is en een camping die aan niet meer dan onze primitieve eisen voldoet.
Eindelijk kan ik bellen naar het ondergeregende Belgie en verbaasd zeggen dat het bij ons nochtans wel mooi weer is... .
Ugljan, Ugly Jan uitgesproken, is de naam van het 100% goedgekeurde eiland.
Maar terugdenkend aan de voorbije dagen mag ik wel zeggen dat we het verdiend hebben.
Maar eerst nog even naar Bosnie. Het laatste dat ik jullie geschreven had was dat we in Banja Luka verbleven en de stad nog wat gingen verkennen. Wel, van dat verkennen is uiteindelijk niet veel van gekomen. Omstreeks 21u was Frank in slaap gevallen en heb ik dan maar naar Jurasic Park 2, welliswaar vol storing als gevolg van het vreselijke onweer, gekeken. Het is dus duidelijk, tot zover geen boeiend nieuws te melden.
Maar de volgende dag begon stralend! Mooi weer en een bevredigend stevig ontbijt zorgde voor goede moed om gepakt en gezakt naar het station te trekken waar we de bus naar Kroatie ons opwachtte. Nog geen 2 minuten onderweg begon het te regenen en bliksemen en hebben we een half uur in de plassen verder getert.
Op de bus zelf heeft die regen me ook een kleine paniekaanval bezorgd. Toen de bus een smal modderig wegje vol diepe putten opreed dacht ik elk moment te kantelen en was ik me al schrap aan het zetten om voor het tegengewicht te zorgen. Wat uiteraard veel zou helpen.
Na veel ge-oe en ge-fuck zag de buschauffeur in dat we toch niet verder konden en verlieten we deze naar mijn gevoel "road to hell" achteruitrijdend.
Na meer dan 7u rijden kwamen we aan in Zadar.
Dure camping, geen warm water, veel volk, veel lawaai tijdens de nacht en natuurlijk de regen.
Ik weet het, ik heb mezelf al veel beklaagd tot nu toe. Vooral toen we ontdekten dat het eiland, Dugi Otok, waar we naartoe wilden, geen camping bleek te hebben.
Maar gedaan met zeuren, na twee dagen hebben we beslist om naar het prachtige eiland Ugljan te trekken waar we terecht konden in het Sint-Franchiscusklooster van de Heilige Jeronimus waar de sympathieke Jozef ons hartelijk zou ontvangen en ons onze tent zou laten opslaan in de tuin van het klooster, zoals de 'Trotter' het beschreef.
Volgens de plaatselijke bevolking moesten we het pad langs het strand volgen om zo aan het klooster te geraken.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij met onze trekzak langs het badende en in-het-water-spelende volk op weg naar het klooster. Veel bekijk, veel gesleur.
Aangekomen aan het vermoedelijke klooster zag alles er vrij gesloten en prive uit. Bovendien was de wegbeschrijving van het volk anders dan die van de Trotter. Na wat voor de poort te hebben staan koekeloeren besloten we terug te keren en ons met de Trotter in de hand te informeren in het toerismebureau.
Hop, terug langs het strand, voorbij het volk door de hitte.
Het toerismebureau bevestigde dat daar inderdaad een klooster was waar je kan kamperen, maar dat je dat aan de 'zusters' moet vragen. Toen we vroegen of Jozef daar dan niet woonde, kregen we een scheve blik. Zeker wanneer we voor de tweede keer onze Trotter boven haalden en de beschrijving ter sprake brachten werd het duidelijk dat we beter konden vertrekken.
Dus hop, zakken terug op de rug en voor de 3e keer de weg langs het strand op naar het klooster volgen. Als je van idioot spreekt...
Een zuster in het wit opende de deur en zei dat we niet konden blijven omwille van een spiritueel programma dat bezig was. Veel woorden wou ze er verder niet aan vuil maken en zo kregen we voor de ogen van dat hele strand het deksel op de neus.
Deze keer verplicht om terug te keren langs het strand sprak een Belgische man ons aan toen hij me volop hoorde vloeken tegen de zusters. Via hem kwamen we te weten dat er nog een camping was, deze waar we nu verblijven.
En het mag gezegd worden, we hebben het getroffen!!
Tine
Monday, August 14, 2006
de war
Door een samenloop van omstandigheden ben ik totaal in de war. En aangezien ik in de war ben kan ik er moeilijk over berichten. Toch een poging.
We zitten in Zadar, de hoofdstad van Noord-Dalmatië, aan de kust. De camping is veel te duur, smakeloos toeristisch en commerciëel. Bovendien regent het voortdurend. En het is koud.
Dachau blijft me achtervolgen. Ik heb er een boekje gekocht en ben geschokt door wat ik lees. Ik zal geen details geven, zoek het maar uit.
We zouden naar een eiland genaamd Dugi Otok gaan. Nu hebben we echter ontdekt dat er geen camping is. We moeten ons dus heroriënteren. Ik wil alleszins weg van tussen de mensen.
De rit van Banja Luka naar Zadar was ook zwaar. Je weet wellicht niet dat Banja Luka de hoofdstad van de 'Servische republiek' in Bosnië is. De oorlog in Bosnië kwam hierop neer: Kroatië en Servië dachten eventjes Bosnië te verdelen onder hun tweetjes. Servië met de hulp van de Bosnische Serviers en Kroatië met de hulp van de Bosnische Kroaten. Dat er ook, in meerderheid, moslims wonen in Bosnië werd gewoon opgelost door hen te vermoorden (de mannen) of te verkrachten (de vrouwen) en weg te jagen. Deze etnische zuivering heeft duizenden mensenlevens gekost. Ook hier waren concentratiekampen. Een goeie tien jaar geleden...
(Voor de onwetenden: het 70-puntenplan van het Vlaams Belang was eveneens een plan voor etnische zuivering, zij het via legale weg).
Hier in Zadar zie je posters aan de ramen hangen van generaal Ante Gotovina. Deze man wordt door het Internationaal Gerechtshof in Den Haag gezocht voor oorlogsmisdaden. En hier hangt hij zomaar eventjes in de straten!
De (Katholieke) Kroaten hebben overigens een reputatie, in WOII hebben ze de Italiaanse en Duitse fascisten netjes ondersteund. Niet alle Kroaten, dat spreekt voor zich, maar de meerderheid. Dat er honderdduizenden (Slavisch-Orthodoxe) Serviërs in kampen zijn gestopt en zijn vermoord in WOII weten nog minder mensen. Deze geschiedenis heeft ongetwijfeld een rol gespeeld in de laatste Balkan-oorlog.
En over twee weken ga ik naar Graz. In Graz was er een overweldigende meerderheid voor de ansluss met Duitsland in de jaren dertig. Tot de dag van vandaag gaat 1 procent van het belastingsgeld in Oostenrijk naar de Katholieke kerk. Een wet die nog ingevoerd is door de... Nazi's.
Spugen moet ik van de Kroaten, de Oostenrijkers, de Duitsers en Katholieke kerk op dit moment. Misselijk word ik bij de gedachte aan Dachau...
Zoals ik zei, ik ben in de war.
We zitten in Zadar, de hoofdstad van Noord-Dalmatië, aan de kust. De camping is veel te duur, smakeloos toeristisch en commerciëel. Bovendien regent het voortdurend. En het is koud.
Dachau blijft me achtervolgen. Ik heb er een boekje gekocht en ben geschokt door wat ik lees. Ik zal geen details geven, zoek het maar uit.
We zouden naar een eiland genaamd Dugi Otok gaan. Nu hebben we echter ontdekt dat er geen camping is. We moeten ons dus heroriënteren. Ik wil alleszins weg van tussen de mensen.
De rit van Banja Luka naar Zadar was ook zwaar. Je weet wellicht niet dat Banja Luka de hoofdstad van de 'Servische republiek' in Bosnië is. De oorlog in Bosnië kwam hierop neer: Kroatië en Servië dachten eventjes Bosnië te verdelen onder hun tweetjes. Servië met de hulp van de Bosnische Serviers en Kroatië met de hulp van de Bosnische Kroaten. Dat er ook, in meerderheid, moslims wonen in Bosnië werd gewoon opgelost door hen te vermoorden (de mannen) of te verkrachten (de vrouwen) en weg te jagen. Deze etnische zuivering heeft duizenden mensenlevens gekost. Ook hier waren concentratiekampen. Een goeie tien jaar geleden...
(Voor de onwetenden: het 70-puntenplan van het Vlaams Belang was eveneens een plan voor etnische zuivering, zij het via legale weg).
Hier in Zadar zie je posters aan de ramen hangen van generaal Ante Gotovina. Deze man wordt door het Internationaal Gerechtshof in Den Haag gezocht voor oorlogsmisdaden. En hier hangt hij zomaar eventjes in de straten!
De (Katholieke) Kroaten hebben overigens een reputatie, in WOII hebben ze de Italiaanse en Duitse fascisten netjes ondersteund. Niet alle Kroaten, dat spreekt voor zich, maar de meerderheid. Dat er honderdduizenden (Slavisch-Orthodoxe) Serviërs in kampen zijn gestopt en zijn vermoord in WOII weten nog minder mensen. Deze geschiedenis heeft ongetwijfeld een rol gespeeld in de laatste Balkan-oorlog.
En over twee weken ga ik naar Graz. In Graz was er een overweldigende meerderheid voor de ansluss met Duitsland in de jaren dertig. Tot de dag van vandaag gaat 1 procent van het belastingsgeld in Oostenrijk naar de Katholieke kerk. Een wet die nog ingevoerd is door de... Nazi's.
Spugen moet ik van de Kroaten, de Oostenrijkers, de Duitsers en Katholieke kerk op dit moment. Misselijk word ik bij de gedachte aan Dachau...
Zoals ik zei, ik ben in de war.
Saturday, August 12, 2006
"stupid Bosnian police" - liften naar de Balkan
18u08 - Internetcafe te Banja Luka
Zoals we wel wisten kon de liftrit niet beter verlopen dan vorig jaar... maar ipv van in 6 liften in twee dagen te arriveren op de bestemming hebben we stoere en vermoeiende avonturen beleefd.
Dag 1, na 10 verschillende liften, waarvan 1 ons naar de verkeerde plek bracht en twee ons terug op het goeie pad brachten, kwamen we toe in Ulm, een stad op 120 km van Munchen. Een tikkeltje aggresief van moeite hebben we nog een degoutant slechte hamburger gegeten en vervolgens ons tentje opgeslaan naast het tankstation.
De volgende dag bracht onze eerste lift ons naar Dachau, een ongeplande stop om het gruwelijke concentratiekamp ginds te bezoeken. Vandaag ben ik nog steeds bezig met sommige beelden te verwerken... Nadat een Nederlands koppel ons afzette aan een tankstation in Munchen heb ik een lift kunnen versieren die ons rechtstreeks naar Bosnie bracht. Igor en Alexander heten onze nieuwe Bosnische vrienden. Het plan was om rond 12u s nachts toe te komen in Banja Luka, een stad in Bosnie waar we bij Igor zelf konden overnachten om de volgende dag een bus naar Kroatie te pakken. Helaas is alles anders uitgedraaid.
Na uitgebreid gefouilleerd te worden door de Deutsche polizei dacht ik het grote avontuur achter de rug te hebben. Maar door de verschillende files en het lange wachten aan elke douane, vooral de Oostenrijks-Sloveense en Sloveens-Kroatische, hebben we een giant vertraging opgelopen mag dat we pas tegen 5u in de ochtend aan de Kroatisch-Bosnische grens arriveerden. Igor had ons duidelijk geinformeerd over hoe erg hij "that stupid Bosnian police" haatte. Uiteindelijk heeft die Bosnian police onze Bosnische vrienden betrapt op het smokkelen van electronica - pc, flatscreen, Xbox- en na daar anderhalf uur te wachten hebben we aan de grens afscheid moeten nemen van Igor en Alexander die de boete van 500 euro niet wilden betalen.
Een jonge gast heeft ons toen naar Banja Luka gebracht waar we om 7u30 een hotelkamer hebben gehuurd. Uitgerust en volgeboeft gaan we de stad nog wat verkennen om dan morgenochtend omstreeks 10 uur de bus naar Zadar -Kroatische kust- te nemen.
Tot zover een kort verslag van de voorbije twee dagen. Bedankt voor het lezen en tot de volgende.
Tine
Zoals we wel wisten kon de liftrit niet beter verlopen dan vorig jaar... maar ipv van in 6 liften in twee dagen te arriveren op de bestemming hebben we stoere en vermoeiende avonturen beleefd.
Dag 1, na 10 verschillende liften, waarvan 1 ons naar de verkeerde plek bracht en twee ons terug op het goeie pad brachten, kwamen we toe in Ulm, een stad op 120 km van Munchen. Een tikkeltje aggresief van moeite hebben we nog een degoutant slechte hamburger gegeten en vervolgens ons tentje opgeslaan naast het tankstation.
De volgende dag bracht onze eerste lift ons naar Dachau, een ongeplande stop om het gruwelijke concentratiekamp ginds te bezoeken. Vandaag ben ik nog steeds bezig met sommige beelden te verwerken... Nadat een Nederlands koppel ons afzette aan een tankstation in Munchen heb ik een lift kunnen versieren die ons rechtstreeks naar Bosnie bracht. Igor en Alexander heten onze nieuwe Bosnische vrienden. Het plan was om rond 12u s nachts toe te komen in Banja Luka, een stad in Bosnie waar we bij Igor zelf konden overnachten om de volgende dag een bus naar Kroatie te pakken. Helaas is alles anders uitgedraaid.
Na uitgebreid gefouilleerd te worden door de Deutsche polizei dacht ik het grote avontuur achter de rug te hebben. Maar door de verschillende files en het lange wachten aan elke douane, vooral de Oostenrijks-Sloveense en Sloveens-Kroatische, hebben we een giant vertraging opgelopen mag dat we pas tegen 5u in de ochtend aan de Kroatisch-Bosnische grens arriveerden. Igor had ons duidelijk geinformeerd over hoe erg hij "that stupid Bosnian police" haatte. Uiteindelijk heeft die Bosnian police onze Bosnische vrienden betrapt op het smokkelen van electronica - pc, flatscreen, Xbox- en na daar anderhalf uur te wachten hebben we aan de grens afscheid moeten nemen van Igor en Alexander die de boete van 500 euro niet wilden betalen.
Een jonge gast heeft ons toen naar Banja Luka gebracht waar we om 7u30 een hotelkamer hebben gehuurd. Uitgerust en volgeboeft gaan we de stad nog wat verkennen om dan morgenochtend omstreeks 10 uur de bus naar Zadar -Kroatische kust- te nemen.
Tot zover een kort verslag van de voorbije twee dagen. Bedankt voor het lezen en tot de volgende.
Tine
Saturday, August 05, 2006
Voeden zo de goden zich?
Zuid-Dalmatië
een zee zonder horizon
en verder gril, wonder en mysterie
Ontroerende dromen van de Schotse highlands
minimale strandjes aan de voeten van heuvels
en bulten, een gebocheld land
Een glimp van het paradijs, water
als gesmolten turkooizen brandglas
aan de einder een boot, een tweede glijdt voorbij
Een mengsel van loof en palm
haast Jamaicaans
En dan een kruis
met twintig namen
en een datum: 1995
Achter dikke muren
gaat schuil: verdriet
en ongetwijfeld haat.
Kroatië tussen Korcula en Dubrovnik,
op weg naar Montenegro en Bosnië,
zomer 2005.
Subscribe to:
Posts (Atom)