Banja Luka - Zadar - Ugljan

Vandaag is de eerste dag dat ik op een rots, omringd door de zee, kan liggen en hemelsgenietend " zaaalig" kan uitblazen.
Eindelijk hebben we een plek gevonden die de moeite waard is en een camping die aan niet meer dan onze primitieve eisen voldoet.
Eindelijk kan ik bellen naar het ondergeregende Belgie en verbaasd zeggen dat het bij ons nochtans wel mooi weer is... .
Ugljan, Ugly Jan uitgesproken, is de naam van het 100% goedgekeurde eiland.
Maar terugdenkend aan de voorbije dagen mag ik wel zeggen dat we het verdiend hebben.

Maar eerst nog even naar Bosnie. Het laatste dat ik jullie geschreven had was dat we in Banja Luka verbleven en de stad nog wat gingen verkennen. Wel, van dat verkennen is uiteindelijk niet veel van gekomen. Omstreeks 21u was Frank in slaap gevallen en heb ik dan maar naar Jurasic Park 2, welliswaar vol storing als gevolg van het vreselijke onweer, gekeken. Het is dus duidelijk, tot zover geen boeiend nieuws te melden.

Maar de volgende dag begon stralend! Mooi weer en een bevredigend stevig ontbijt zorgde voor goede moed om gepakt en gezakt naar het station te trekken waar we de bus naar Kroatie ons opwachtte. Nog geen 2 minuten onderweg begon het te regenen en bliksemen en hebben we een half uur in de plassen verder getert.
Op de bus zelf heeft die regen me ook een kleine paniekaanval bezorgd. Toen de bus een smal modderig wegje vol diepe putten opreed dacht ik elk moment te kantelen en was ik me al schrap aan het zetten om voor het tegengewicht te zorgen. Wat uiteraard veel zou helpen.
Na veel ge-oe en ge-fuck zag de buschauffeur in dat we toch niet verder konden en verlieten we deze naar mijn gevoel "road to hell" achteruitrijdend.
Na meer dan 7u rijden kwamen we aan in Zadar.

Dure camping, geen warm water, veel volk, veel lawaai tijdens de nacht en natuurlijk de regen.
Ik weet het, ik heb mezelf al veel beklaagd tot nu toe. Vooral toen we ontdekten dat het eiland, Dugi Otok, waar we naartoe wilden, geen camping bleek te hebben.

Maar gedaan met zeuren, na twee dagen hebben we beslist om naar het prachtige eiland Ugljan te trekken waar we terecht konden in het Sint-Franchiscusklooster van de Heilige Jeronimus waar de sympathieke Jozef ons hartelijk zou ontvangen en ons onze tent zou laten opslaan in de tuin van het klooster, zoals de 'Trotter' het beschreef.
Volgens de plaatselijke bevolking moesten we het pad langs het strand volgen om zo aan het klooster te geraken.

Zo gezegd, zo gedaan. Wij met onze trekzak langs het badende en in-het-water-spelende volk op weg naar het klooster. Veel bekijk, veel gesleur.
Aangekomen aan het vermoedelijke klooster zag alles er vrij gesloten en prive uit. Bovendien was de wegbeschrijving van het volk anders dan die van de Trotter. Na wat voor de poort te hebben staan koekeloeren besloten we terug te keren en ons met de Trotter in de hand te informeren in het toerismebureau.

Hop, terug langs het strand, voorbij het volk door de hitte.
Het toerismebureau bevestigde dat daar inderdaad een klooster was waar je kan kamperen, maar dat je dat aan de 'zusters' moet vragen. Toen we vroegen of Jozef daar dan niet woonde, kregen we een scheve blik. Zeker wanneer we voor de tweede keer onze Trotter boven haalden en de beschrijving ter sprake brachten werd het duidelijk dat we beter konden vertrekken.

Dus hop, zakken terug op de rug en voor de 3e keer de weg langs het strand op naar het klooster volgen. Als je van idioot spreekt...

Een zuster in het wit opende de deur en zei dat we niet konden blijven omwille van een spiritueel programma dat bezig was. Veel woorden wou ze er verder niet aan vuil maken en zo kregen we voor de ogen van dat hele strand het deksel op de neus.

Deze keer verplicht om terug te keren langs het strand sprak een Belgische man ons aan toen hij me volop hoorde vloeken tegen de zusters. Via hem kwamen we te weten dat er nog een camping was, deze waar we nu verblijven.

En het mag gezegd worden, we hebben het getroffen!!

Tine